|
Mia hann geschbield am liebschde nua im Drägg
(Montan-Version 2005, moselfränkische Fassung) Musik: Tom Lehmann - Text: Manfred Spoo
Daach fier Daach datt selwich Spill: De Hétt spuggd gliedisch Òwendrod. Roschdischbraun unn bludrod flackerd’ett am Horizond. Ett knirschd, gärgsd, kreischd, grummeld ett fauchd schròò in de Naad. Jeden Òwend kommt dat Spill als Kénner hamma droff gewaad:
Glusisch-gliedisch zuckt da Himmel, Bliddse an da Zemmadägg Lichterfratzen greifen deich, greschd Gänsehaut, ett schuddert meich.
„De Engelcher im Himmel backen“, saad de Mamma unn se lacht Unn mit ihrem Lied im Ohr hamma die Aue zugemacht: Mia hann geschbilld am liebschde nua im Drägg. Unn wo da Drägg am dickschde woar, do senn ma nemme weg.
In da Siedlung gejeniwwa: Berschleit. Schaffen unner Daa. „Glück Auf !“ gesaad, e Kreiz geschlaa, enn de Gruuv gefaa. Pannneschibb unn Silikos’, Kaffekisch unn Prämienhaus, Maybach unn Luisenthal pischbern die nur ganz zart raus.
Thomasbirn unn Windkonverter? Roschdisch iss de Weltkulduhr! Weißer Jubben, golden Knäbb? Kollen leijn off Halde nur! Unn ett Rad im Förderturm guggd in de Wind, ganz mied. Unn die Melodie im Kobb ess ett End vom Lied...
Mia hann geschbilld am liebschde nua im Drägg... Unn wo da Drägg am dickschde woar, do senn ma nemme weg.
|